بوس ماهی

حد ت رو بدون

جمعه, ۲ آذر ۱۳۹۷، ۱۰:۰۹ ب.ظ



در جامعه ای زندگی می کنیم که احترام به آزادی فردی (حتی در حیطه باورهای فردی) معنائی روشنی ندارد. مرد و زن یا بهتر بگویم "تر و خشک" در این مسیر با هم می سوزند و در این آشفته بازار زنانِ در جستجو رهائی از تفکرهای غلط پیشینه دارِ فردی و جمعی و خانوادگی قربانیان ردیف اول هستند و خفقانی که محصولِ تفکر و صحبت های هم جنسان و جنس مخالفشان است بیشتر دچار سکوتشان می کند.

حالا تصور کنید زن دگر اندیشی خلاف جریان تفکرهای پیشینه دار غلط دارد دانشی کسب می کند و یاد می گیرد، بی حاشیه زندگی می کند و .... او هم در امنیت نیست و هر آن ممکن است قربانی بی احترامی و تهمت های ناروا شود. 

به قول رفیق عزیزی 

آنجا که جای برای گفتمان باقی نمی ماند و زن دگر اندیشی را قضاوت منفی می کنند.آنجا که با جنسیت و آبرو تهدیش می کنند.

آن لحظه، لحظه "شروع پیروزی این زن" است. 

آن جا همان جای است که تفکر و منطق دیگران نمی تواند همراهی و هضم ات کند پس مثل باران با تهمت به سمتت هجوم می آورند و شلاق تعبیرات است که فرود می آید و برای موجه جلوه دادن تعبیراتشان بحث آبرو و جامعه و فرهنگ را پیش می کشند.


بعلی من در این موقعیت قرار گرفتم و قطعا ناراحت شدم اما یاد حرف رفیق عزیز می افتم که این "یک لحظه پیروزی است" با دست در جیبهایم، بی توجه به گفته ها و فکر ها به زندگی لبخند می زنم و به مسیر ی که انتخاب کردم ادامه می دهم 

و

خواهم داد




نظرات  (۱)

باهات موافقم.حد و حدود تعریف نشدن در ایران.
دعوتی به وبلاگم.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی